Şifa ve Afiyet İçin Dua

Ey canların gerçek sahibi, her derdin karşısına bir deva yazan Yüce Rabbimiz! Hamd, şifayı kudret hazinesinden lutfeden, hasta kulunu yalnız bırakmayan Sana mahsustur. Bize bu günlerde de hamd etmeyi öğret; çünkü Senin rahmetinden ümit kesilemeyeceğini hasta yatakların sessizliği de bilir.

Rabbimiz! Sana yataklarımızdan uzanıyoruz. Kimimizin geceleri ilaç saatlerine bölündü; kimimiz tahlil kâğıtlarının gölgesinde tek bir “iyi” kelimesi bekliyor. Kimimiz de sevdiğimizin yatağı başında durup avucunu avucunun üstünde ısıtarak, elimizden gelen tek şeyin dua olduğunu öğrendik. Hastane koridorlarının yabancı ışıklarında, kapanan kapıların ardında bile Senin rahmetini arıyoruz. Bedenimiz yorgun, sabrımız esnedi; ama göğsümüzde Senin rahmetine dair bir ümit kıl gibi titriyor. O titremeyi boşa çıkarma ya Rabbi.

Yıllarca hastalıkla ve kayıpla imtihan edildiği hâlde yakarışından taviz vermeyen Eyyûb’a (a.s.) bakıyoruz. O, yorgunluğun en koyusunda Sana şöyle seslenmişti: “Gerçekten bana yorgunluk ve hastalık isabet etti; Sen ise merhametlilerin en merhametlisisin.” Biz de aynı dille aynı kapıya geliyoruz. Kur’an’dan müminler için şifa ve rahmet indiren Sensin; o şifadan bizim dağınık kalplerimize de bir avuç düşür.

Ya Şâfî! Bizlere kâmil bir şifa lutfet. Tedavinin her halkasını bereketlendir; hekimlerin gözüne ve eline isabet ver, ilaçların bizde hayırla karşılanmasını Sen takdir et. Bize hem ilaca hem duaya sarılan, ikisini de Senden bilen bir yürek ver. Bu günlerde yorulmadan sabredecek bir yürek, ümitsizliğe kapılmadan bekleyecek bir kalp ihsan eyle. Hastalık bize aczimizi öğreten bir ders olsun; şifaya erdiğimizde de Sana şükreden, yatanların başından ayrılmayan kullardan eyle.

İlahî! Şifa dilerken af da diliyoruz: sabırsız anlarımızda içimizden geçenleri, “niçin biz” diye burulan cümleleri biliyorsun; onları da bağışla. Salât ve selâm, hastaları ziyaret eden, onların alnından tutan Efendimiz’e (s.a.v.), âline ve tüm müminlere olsun. Yatan kullarına şifalar, onların başında bekleyenlere sabırlar ihsan eyle. Âmîn.