Hüzün ve Sıkıntı Duası

Ey içten içe atan yüreklerin nabzını tutan, adı konulamayan ağırlıkları bizden önce bilen Rabbimiz! Hamd, dert vermeyen, dertlerin içine derman saklayan Sana mahsustur.

Rabbimiz! Bir kaybımız yok; soframız kuruluyor, işimize gidiyoruz, gülüyoruz. Ama bir ağırlık var içimizde, adını koyamıyoruz. Sabah kalkmak güç geliyor; akşam olur olmaz yorgunluk çöküyor. Sevincimize gölge düşüren, umudumuzu yavaş yavaş söndüren bu hâlin ne olduğunu kimseye anlatamadık. “Neyin var” diye soranlara “hiç” dedik; ama o “hiç” bir dağ gibi. Kimimiz bunu kimseye söylemeden taşıdığımız için iki kat yorganız; kimimiz gözyaşımızın sebebini bilmediğimiz için kendimizden korkar olduk. Rabbimiz, bu karanlık ve dar günlerde bize kendimizi bırakma; Seni bulduk.

Efendimiz’in (s.a.v.) dilinden bir sığınma öğrendik: “Allah’ım! Kaygıdan ve hüzünden, acizlikten ve tembellikten, korkaklıktan ve cimrilikten, borcun ağırlığından ve insanların baskısından Sana sığınırım.” Biz de aynı kapıya sığınıyoruz: İçimizdeki bu ağırlığı, kimse bilmese de Sen bilirsin. Sıkıntımızı huzuruna bırakıyoruz; göğsümüze genişlik, kalbimize ferahlık lutfet.

Bu hüzne de bir hayır sakladığını biliyoruz ya Rabbi; onu görme sabrını ver. Bizi bu gürültüde yalnız bırak olmadı; dualarımızı duy, gözyaşımızı gör, sessizliğimizi işit. Bize kendimize acımayacak, bize merhamet edecek bir yürek ver; bu günlerin geçeceğine, geçtiğinde bizi daha sağlam bulacağına imanımızı tazele. Bize sabrı zehir etme, sabrı süsle.

İlahî! Hüzünlü kalpleri rahmetinle yıka; sıkıntıları ferahlığa, karanlıkları sabah aydınlığına çevir. Salât ve selâm, en dar gününde bile Rabbine yönelen Efendimiz’e (s.a.v.), âline ve tüm müminlere olsun. Âmîn.